Ísafjarðarbær stendur frammi fyrir mikilli andstöðu eftir að bæjaryfirvöld tilkynntu áform um að rífa Ísafjarðarkirkju, eina af helstu kennileitum bæjarins og mikilvægu menningarminni. Ákvörðunin hefur þegar vakið mikla reiði og undrun meðal íbúa og menningarverndarsinna um allt land.
Ísafjarðarkirkja, sem reist var árið 1995, hefur lengi verið talið tákn bæjarins og mikilvægt samkomuhús fyrir íbúa svæðisins. Kirkjan er þekkt fyrir sérstaka hönnun og sögulegt gildi, sem endurspeglar ríka menningararfinn á Vestfjörðum.
Ákvörðunin um að rífa Ísafjarðarkirkju var tekin eftir ítarlega greiningu og umfjöllun bæjarráðs Ísafjarðar, sem leitast hefur við að takast á við vaxandi þörf bæjarins fyrir bílastæði í ljósi aukins ferðamannastraums og þéttbýlismyndunar í miðbænum. Greiningin leiddi í ljós að með því að nýta svæðið sem Ísafjarðarkirkja stendur á, gæti bærinn mætt þessari þörf án þess að þurfa að grípa til umfangsmikilla breytinga á öðrum hlutum miðbæjarins. Varaformaður bæjarráðsins, Nanný Arna Guðmundsdóttir, lýsti því yfir að þótt ákvörðunin væri erfið, væri hún tekin með langtímahagsmuni íbúa og framtíð bæjarins að leiðarljósi, í þeirri von að skapa lifandi og aðgengilegt miðbæjarsvæði sem uppfyllir þarfir nútímans.
Á meðal þeirra sem hafa tjáð sig háværast gegn ákvörðuninni er Ágúst G. Atlason, ljósmyndari og virkur þátttakandi í menningarhópum á Ísafirði. Í viðtali við hann kom fram sterk tilfinningaleg tengsl við Ísafjarðarkirkju, sem hann lýsir sem „hjarta menningarlífsins og samfélagssálar bæjarins“. Ágúst hefur í gegnum árin tekið fjölda ljósmynda af kirkjunni, sem sýna hvernig hún stendur sem tákngervingur sögu og arfs Ísafjarðar. Hann bendir á mikilvægi þess að viðhalda menningarlegum stöðum sem þessum, ekki aðeins fyrir íbúa bæjarins heldur einnig sem kennileiti fyrir komandi kynslóðir og gesti bæjarins. „Að fórna slíku tákni fyrir bílastæði er ekki bara tap á byggingu, heldur tap á hluta af sálinni sem gerir Ísafjörð einstakan,“ sagði Ágúst, sem hvetur til endurskoðunar á ákvörðuninni og leitar að lausnum sem varðveita menningararf bæjarins á meðan þarfir nútímans eru mættar.
Menningarverndarsamtök hafa einnig komið á framfæri áhyggjum sínum, bæði varðandi skort á gegnsæi í ákvarðanatökuferlinu og hugsanlega missi á ómetanlegum menningarverðmætum.
Bæjaryfirvöld hafa neitað að taka tillit til annara sjónarmiða í málinu og vilja ekki leita að samkomulagi sem gæti hugsanlega bjargað kirkjunni, en þau vilja jafnframt tryggja að öryggi og framtíðarsýn bæjarins verði sett í forgang. Samfélagið stendur nú á krossgötum, þar sem barist er fyrir varðveislu menningarlegs arfs á meðan horft er fram á veginn að framtíðinni.


